Według Pratchetta to czas pomiędzy zmianą świateł na zielone i uruchomieniem klaksonu przez taksówkę z tyłu.

U nas są trzy typy:

• Czas między wypuszczeniem kota Burszyka na balkon a przenikliwym jojczeniem, że kot już teraz chce z powrotem.
• Czas między wstaniem z krzesła a zalęgnieciem się na nim kota Szarszyka, operującego miną "przecież leżę tu od tygodnia".
• Czas między zrzuceniem z kolan kota czarno-białego a powrotem wspomnianego z drugiej strony.

TŻ stoi nad kotem Szarszykiem, który - korzystając z kilkusekundowej nieobecności TŻ na krześle - się zalągł: "Czy ty kocie myślisz, że to jest pustostan?".

Kot czarno-biały spał obok mojej poduszki, spał, spał, po czym w środku nocy poszedł do kuchni i tam się wydarł, że jest sam i jest mu smutno i może by ktoś coś z tym zrobił.

TŻ odkrył, że to nie tak, że Burszyk jest głupi. Burszyk jedynie ma za małą czaszkę, która uciska mu TAKI WIELKI mózg.

Podczas gdy Burszyk, Koka i Szarsz imprezowały, bo chata wolna, pojechałam z wizytą do Irlandii. A tam:

Miśkun

Plamka (która okazała się Plamkiem)

Perełka

Detal:

I Szarszyk w całej (f)okazałości:

Z Szarsza, pod tym względem zaniedbywanego jakoś, wyczesałam pół owcy biało-kremowej przędzy. Szalik jakiś by.

A potem Szarsz zamordował szczotkę.

Się zaczął.

Mogę pokazać większe, jak jest zainteresowanie w społeczeństwie.

EDIT: Większe dla społeczeństwa (można na tapetkę czy co).